دنیس سیترونوویچ، رئیس سابق میز ایران در سازمان اطلاعات نظامی اسرائیل در مطلبی با عنوان «چرا محاصره دریایی ایران را شکست نمی‌دهد؟» نوشت: وسوسه‌انگیز است که باور کنیم زمان و فشار در نهایت ایران را به تسلیم وادار خواهند کرد. اما این گونه نخواهد شد.
تمدید آتش‌بس یا تشدید محاصره دریایی ممکن است برای واشنگتن زمان بخرد، اما هیچ‌کدام مسیری به سوی نتیجه‌ای پایدار ارائه نمی‌دهد.
فرض اساسی – که فشار اقتصادی و نظامی در نهایت تهران را به مصالحه مجبور خواهد کرد – هم ماهیت حکومت ایران و هم پویایی استراتژی قهری را (بارها و بارها) اشتباه می‌خواند.
رئیس‌جمهور ترامپ به احتمال زیاد ماه‌ها منتظر نخواهد ماند تا ببیند آیا محاصره نتیجه می‌دهد یا نه. و نباید هم چنین کند. مجموعه تصمیم‌گیری ایران دچار تردید و دوگانگی نیست؛ بلکه در حال تثبیت مواضع خود است. تهران به طور مداوم تمایل خود را برای تحمل فشار اقتصادی نشان داده و همزمان بر آنچه منافع ملی خود می‌داند، پافشاری کرده است. دلیلی کمی وجود دارد که باور کنیم این بار متفاوت خواهد بود.
در واقع، نشانه‌های اولیه حاکی از مسیر مخالف است. ایران به جای حرکت به سمت امتیازدهی، خود را برای تشدید تنش آماده می‌کند، به ویژه به گونه‌ای که هزینه اقتصادی جهانی رویارویی را افزایش دهد. اختلال در ترافیک دریایی، فشار بر مسیرهای حیاتی کشتیرانی و اقدامات حساب‌شده آزاردهنده نشانه ضعف نیستند. اینها ابزارهای عمدی هستند که برای انتقال بار فشار به بیرون – بر دوش اقتصاد جهانی و در نهایت بازگشت آن به واشنگتن – طراحی شده‌اند.
به همین دلیل است که ایده محاصره طولانی‌مدت به عنوان یک استراتژی پایدار، معیوب است. محاصره یک وضعیت موجود نیست؛ یک مرحله انتقالی است. یا به یک توافق مذاکره‌ای (که مستلزم امتیازدهی آمریکاست) تکامل می‌یابد، یا به سمت تشدید نظامی می‌لغزد. کاری که انجام نخواهد داد، تغییر اساسی خطوط قرمز مذاکراتی ایران در طول زمان است.
بنابراین، تصمیم واقعی در تهران نیست، در واشنگتن است. در مقطعی، دولت آمریکا با انتخابی آشنا و اجتناب‌ناپذیر روبرو خواهد شد: تشدید تنش یا امتیازدهی. تشدید تنش، خطر درگیری منطقه‌ای گسترده‌تری را به همراه دارد که احتمالاً تا تنگه‌های حیاتی مانند باب‌المندب نیز کشیده می‌شود. امتیازدهی – چه از طریق چارچوب مذاکره‌ای و چه عقب‌نشینی تدریجی – این خطر را دارد که ضعف تلقی شود.
اما خطرناک‌ترین گزینه، باور به این است که فشار به تنهایی معضل را حل می‌کند. حتی یک حمله نظامی محدود که با هدف اجبار یا نشان دادن عزم انجام شود، بعید است که به تسلیم ایران بینجامد. به احتمال بسیار بیشتر، چنین حمله‌ای باعث تشدید تلافی‌جویانه از سوی ایران می‌شود و بحرانی را که به دنبال مهار آن است، عمیق‌تر می‌کند.
هیچ راه میانه پایداری در اینجا وجود ندارد. هرچه زودتر واشنگتن تشخیص دهد که فشار بدون یک پایان‌بازی سیاسی (endgame)، استراتژی بدون خروجی است، شانس بیشتری برای اجتناب از یک درگیری بی‌پایان خواهد داشت.
