سردار دکتر منتظرالمهدی در یادداشت خود تأکید کرده است: بر اساس آمارهای ثبت‌شده، در روزهای پس از شروع جنگ تحمیلی سوم، ترددهای ثبت شده مرزی حاکی از ورود ۶۲ درصدی و خروج ۳۸ درصدی می‌باشد؛ آماری که برخلاف روندهای معمول در جنگ‌های جهانی است.
در اکثر منازعات اخیرِ دنیا، اولین نشانه، مهاجرت گسترده شهروندان به خارج است؛ برای نمونه، در جنگ اوکراین در سال ۲۰۲۲، در هفته اول بیش از ۱ میلیون نفر کشور را ترک کردند و در بحران سوریه، شمار آوارگان داخلی و خارجی بیش از نیمی از جمعیت بود. ولی در بحران فعلی ایران، شاخص‌های مهاجرتی کاهش یافته و روند معکوسی دارد.
گزارش‌های پایش ورود و خروج مرزِ پلیس، حاکی از آن است: بخش قابل توجهی از ورودی‌ها مربوط به هموطنانی است که از کشورهای اروپایی و منطقه‌ای، مانند بلژیک، فرانسه، گرجستان، ترکیه و کشورهای همسایه، مسیرهای طولانی را پیموده و از طریق مرزهای خاکی وارد شده‌اند.
در گفت‌وگوهای ثبت‌شده، این افراد مشترکا می‌گویند: در روزهای تجاوز و جنگ، می‌خواهیم در کنار مردم و سرزمین‌مان باشیم.
این رفتار نشان‌دهنده همبستگی ملی، اعتماد به ساختارهای دفاعی و امنیتی و احساس مسئولیت مشترک است؛ گویی مادری به نام وطن، فرزندان‌اش را در لحظات خطر فرا می‌خواند.
از نظر امنیتی، این پدیده علامتی از اعتماد به توان دفاعی و نهادهای انتظامی است. تجارب جهانی نشان می‌دهد در کشورهایی که سرمایه اجتماعی تضعیف شده، بحران‌ها به فروپاشی روانی و مهاجرت گسترده منجر می‌شود، اما در ایران، این روند معکوس است.
در میدان رسانه و جنگ شناختی، افزایش ورود شهروندان، روایت جعلی را خنثی کرده و تصویری متفاوت از واقعیت کشور ارائه می‌دهد.
آنچه در مرز ثبت شده، نافی عددهای آماری و در نهایت نشانه‌ای عمیق از پیوند پایدار مردم و وطن است.
